رمان حقیقی با نام خورشیدی که غایب نبود

قسمت آخر از چهارده قسمت رمان تخیلی

خورشیدی که غایب نبود

صبح، شهر هزار فانوس دیگر همان شهر شب گذشته نبود.
صدها فانوس خاموش شده بودند.
بعضی صاحبانشان خشمگین بودند.
بعضی حیرت‌زده.
و بعضی برای نخستین بار، به جای اینکه به شعله فانوس خود نگاه کنند، به آسمان نگاه می‌کردند.
لیا در بلندترین اتاق برج ایستاده بود.
فانوس نخستین هنوز روشن بود.
شعله‌اش کوچک بود.
اما یک چیز در آن عجیب بود.
این شعله هیچ‌کس را به سوی خودش دعوت نمی‌کرد.
نمی‌گفت:
«مرا ببین.»
نمی‌گفت:
«من تنها نورم.»
فقط می‌سوخت.
آرام.
بی‌ادعا.
پیرمرد کنار پنجره ایستاده بود.
لیا گفت:
«حالا باید چه کار کنم؟»
پیرمرد پاسخ داد:
«حالا باید چیزی را بفهمی که ما هفت نسل در فهمیدنش شکست خوردیم.»
«چه چیزی؟»
پیرمرد به افق اشاره کرد.
«ما تمام عمرمان منتظر روشن شدن فانوس بودیم، اما کمتر به خورشید نگاه کردیم.»
لیا ساکت شد.
خورشید از پشت افق بالا می‌آمد.
همان خورشیدی که همیشه آنجا بود.
حتی وقتی مردم شهر هزار فانوس را روشن می‌کردند.
حتی وقتی فانوس‌ها خاموش می‌شدند.
حتی وقتی کسی ادعا می‌کرد خورشید مرده است.
پیرمرد ادامه داد:
«خورشید غایب نبود.»
لیا آهسته گفت:
«پس چرا مردم فکر می‌کردند غایب است؟»
پیرمرد گفت:
«چون آن را نمی‌دیدند.»
«و ندیدن، برایشان به معنای نبودن شد.»
سپس مکث کرد.
«این بزرگ‌ترین اشتباه شهر بود.»
لیا به شعله فانوس نخستین نگاه کرد.
«این فانوس برای چه ساخته شده است؟»
پیرمرد گفت:
«برای اینکه در شب، مردم را به یاد خورشید بیندازد.»
لیا گفت:
«پس خودش خورشید نیست.»
«هرگز نبود.»
«و اگر کسی خودش را خورشید معرفی کند؟»
پیرمرد لبخند تلخی زد.
«آن وقت باید از او پرسید نورش را از کجا آورده است.»
لیا به یاد سفرش افتاد.
به یحیی النور.
به زهیرالظل.
به فانوس‌هایی که با وعده‌های بزرگ روشن شده بودند.
به مردمی که به جای پرسیدن «دلیل چیست؟»، پرسیده بودند:
«چند نفر به او ایمان آورده‌اند؟»
به رؤیاهایی که جای دلیل نشسته بودند.
به صداهایی که خود را از آسمان معرفی کرده بودند.
و به فانوس‌هایی که هرکدام می‌گفتند:
«من همان نورم.»
اکنون معنای همه آن‌ها را می‌فهمید.
انتظار، نشستن در تاریکی و چشم دوختن به نخستین چراغی که از دور پیدا می‌شود نبود.
انتظار یعنی شناختن خورشید.
حتی وقتی پشت ابر است.
حتی وقتی دیده نمی‌شود.
حتی وقتی هزاران فانوس می‌خواهند جای آن را بگیرند.
پیرمرد صندوقچه کوچکی را از زیر سنگ‌های کف برج بیرون آورد.
درون آن، صفحه‌ای از فلز قدیمی قرار داشت.
روی آن نوشته شده بود:
«خورشید را اگر ندیدی، به خاطر نبودنش حکم نکن.»
پایین‌تر، نامی حک شده بود.
لیا نتوانست آن را بخواند.
پرسید:
«این نام چیست؟»
پیرمرد گفت:
«نام کسی که قرن‌هاست منتظران او را می‌جویند.»
«او کجاست؟»
پیرمرد به آسمان نگاه کرد.
«حاضر است.»
لیا دوباره پرسید:
«کجا؟»
پیرمرد گفت:
«در همان جهانی که ما زندگی می‌کنیم.»
سپس نام را خواند:

مهدی.

لیا نفسش را آرام بیرون داد.
نامی که در سرزمین‌های دور نیز شنیده بود.
نامی که پیرمردان با احترام بر زبان می‌آوردند.
نامی که مادران در دعاهای شبانه زمزمه می‌کردند.
نامی که برای بعضی فقط یک داستان قدیمی بود.
و برای بعضی دیگر، وعده‌ای زنده.
پیرمرد ادامه داد:
«در شهرهای بسیار، او را انتظار می‌کشند.»
«پس چرا نمی‌آید؟»
پیرمرد به لیا نگاه کرد.
«شاید پرسش درست این نباشد.»
«پس چه بپرسم؟»
«ما برای آمدن او چه کرده‌ایم؟»
لیا کنار پنجره رفت.
پایین برج، مردم شهر جمع شده بودند.
بسیاری از آن‌ها هنوز فانوس‌های خاموش خود را در دست داشتند.
بعضی عصبانی بودند.
بعضی ناامید.
بعضی سرگردان.
و بعضی آرام.
لیا ناگهان فهمید مأموریت او روشن کردن هزار فانوس تازه نیست.
مردم به فانوس بیشتری نیاز نداشتند.
آن‌ها به شناخت خورشید نیاز داشتند.
او به سوی پله‌ها رفت.
پیرمرد پرسید:
«کجا می‌روی؟»
لیا گفت:
«پایین.»
«برای چه؟»
«برای اینکه به مردم بگویم انتظار، پیروی از هر صدایی نیست.»
پیرمرد لبخند زد.
«دیگر چه؟»
لیا گفت:
«انتظار، شناخت امام است.»
یک قدم پایین رفت.
«شناخت راه او.»
قدم دوم.
«اطاعت از حق در دوران غیبت.»
قدم سوم.
«پاک کردن دل از دروغ و خودپرستی.»
قدم چهارم.
«و اینکه هرکس ادعا کرد از سوی خورشید آمده، پیش از آنکه دنبالش برویم، از او دلیل بخواهیم.»
پیرمرد چشم‌هایش را بست.
هفت نسل انتظار.
اکنون به یک دختر جوان رسیده بود.
اما انتظار دیگر فقط یک واژه نبود.
به مسئولیت تبدیل شده بود.
وقتی لیا به میدان رسید، مردم ساکت شدند.
یکی فریاد زد:
«فانوس ما چرا خاموش شد؟»
دیگری گفت:
«پس نور حقیقی کدام است؟»
سومی پرسید:
«اگر امام ما غایب است، چگونه او را بشناسیم؟»
لیا به آسمان نگاه کرد.
خورشید اکنون کاملاً بالا آمده بود.
گفت:
«غیبت، به معنای نبودن نیست.»